Jewish Settlement in Australia

In 1788 the First Fleet, which arrived from England to Botany Bay, south of present-day Sydney, carried some dozen Jews amongst the 717 miserable convicts transported to these distant shores, which had already been inhabited by the indigenous peoples for over sixty thousand years.  By 1828, Jewish communal life in Australia had tentatively been established, with the founding of the first congregation. The first Jewish welfare society opened in 1841 and a Jewish newspaper in English began publishing in 1851.  The first Jewish school opened in the mid 1860s.  The early Jewish settlers were overwhelmingly of Anglo-Germanic background and the first Yiddish speakers began to arrive in small numbers following the discovery of gold in the 1850s.  Some more Yiddish speakers came seeking refuge following the pogroms and failed revolutions in Russia.  The Kadimah Jewish Cultural Centre and National Library was founded in 1911 and Yiddish theatre began performances about the same time.  The first Yiddish newspaper appeared in 1937 and the pioneer Yiddish writer, Pinkhas Goldhar, began publishing his stories about Australia a year later.

Following WWII and the Holocaust, which resulted in the deaths of 6 million European Jews, the majority of them Yiddish speakers, a new wave of Jewish migrants and refugees resettled in Australia.  Amongst these were a few thousand Holocaust survivors and some ten thousand Yiddish-speakers were now located mainly in Melbourne and Sydney. They established a small Yiddish speaking community and with further growth of migration, Melbourne soon became one of the most active post-WWII centres of Yiddish culture in the world. This migration flow also re-invigorated and diversified the Jewish communities of Australia.  An estimated 100,000 Jews, 90% of whom live in even proportions in Sydney and Melbourne, are in themselves a multicultural community made up of members of some 80 different linguistic and geographic origins.  This diversity has necessitated English to be the common language of the Australian Jewish community.  Notable figures from Australia's Jewish community have included Sir Isaac Isaacs, the first Australian born Governor General, Sir John Monash, a First World War Allied Armies Commander and Sir Zelman Cowan, a recent Governor General of Australia.

Yiddish Language and Culture:

The Australian Jewish community is of predominantly Ashkenazic (Eastern European) background and Yiddish was the predominant language of the majority of Ashkenazi Jews. It evolved around the Rhine region of Germany some 1000 years ago as Yiddish Taitch, a local dialect for translation of the scriptures, commentaries and daily useage.  Yiddish is affectionately known as Mame Loshn, or Mother Tongue and uses the ancient Hebrew alphabet in its written and printed form. Most of the content is derived from Mittel Hoch Deutsch, or Middle High German with elements of scriptural Hebrew or Loshn Kodesh, Slavic, Romance and other linguistic elements integrated over time.  Yiddish language and culture spread worldwide after the Middle Ages as Jews moved from Germany and eventually set up communities around the world. The largest of these were in Poland, the Baltic States, Russia, Romania, Argentina, USA and Palestine.  Yiddish boasts a rich and varied literary, folkloric and lyrical tradition. The Yiddish language has been a valuable link for the post-war migrant generation in Australia, as well as the more recent ex-Soviet Union wave of Jewish migrants.

 

 

.

אין 1788 איז קיין "באָטאַני בײַ", נישט ווייט פֿון הײַנטיקן סידנעי, אָנגעקומען דער ערשטער פֿלאָט מיט אַרעסטאַנטן פֿון ענגלאַנד און צווישן זיי זענען אויך געווען בערך אַ טוץ ייִדן, און די ערשטע קהילה איז געגרינדעט געוואָרן אין 1828.  די ערשטע וואוילזיין-הילפֿס אָרגאַניזאַציע הייבט אָן פֿונקציאָנירן אין 1841, די ערשטע ייִדישע צײַטונג אין ענגליש איז דערשינען אין 1851 און די ערשטע שול פֿאַר קינדער אין די מיטל 1860קער יאָרן.  די ערשטע ייִדן דאָ זענען געווען אָפּשטאַמיקע פֿון ענגלאַנד און דייטשלאַנד.  ייִדיש-רעדנדיקע ייִדן זענען ערשט אָנגעקומען שפּעטער, במשך פֿון דעם גאָלד געיעג אין די 1850קער יאָרן, און פֿאַר דער ערשטער וועלט מלחמה, נאָך די פּאָגראָמען און דער דורכגעפֿאַלענער רוסישער רעוואָלוציע.  די "קדימה" ביבליאָטעק איז געגרינדעט געוואָרן אין 1911 און דער יידישער טעאַטער האָט אָנגעהויבן שפּילן אין דער זעלבער צייט. די ערשטע יידיש-יידישע צייטונג איז ערשט דערשינען אין 1937 און דער פּיאָנער יידישער שרייבער פּנחס גאָלדהאַר האָט אַרויסגעלאָזט זיינע דערציילונגען פֿון אויסטראַליע אַ יאָר שפּעטער

די גרעסטע צאָל יידיש רעדנדיקע יידן איז אָבער אָנגעקומען מיט דער כוואַליע נײַע אימיגראַנטן נאָך דער צווייטער וועלט מלחמה.  אַ סך פֿון זיי זענען געווען לעבן געבליבענע פֿון חורבן, פֿון דער שארית הפּליטה, און דאָ האָבן זיי זיך איינגעגלידערט און אויפֿגעבויט אַ קליינע, דאָך זייער אַקטיווע ייִדישע קהילה

הײַנט לעבן דאָ ב'אַן ערך הונדערט טויזנט יידן צעטיילט מער ווינציקער כּמעט העלפֿט אויף העלפֿט אין די ‏צוויי גרעסטע שטעט פֿון מעלבורן און סידנעי.  די מערהייט יידיש רעדנער געפינען זיך אין מעלבורן. די ‏יידישע שפּראַך און קולטור איז אַ וויכטיקער עלעמענט וואָס בינד צונויף די פֿאַר און נאָך מלחמדיקע ‏דורות אימיגראַנטן און זייערע קינדער מיט די לעצטנס אָנגעקומענע פֿונעם געוועזענעם ראַטן פֿאַרבאַנד. ‏די יידישע קהילה דאָ איז אַליין אַ מולטי-קולטורעלער ישובֿ און באַשטייט פֿון מיטגלידער אָפּשטאַמיקע ‏פֿון ב'אַן ערך 80 פֿאַרשיידענע לינגוויסטישע און געאָגראַפֿישע מקומות. דערפֿאַר ווערט די לאַנד ‏שפּראַך, ענגליש, גענוצט דורך דער היגער יידישער קהילה ווי דער הויפּט שפּראַך מיטל פֿון קאָמוניקאַציע.‏  צווישן די פּראָמינענטע פּערזענלעכקייטן און יחידים פֿון דער יידישער קהילה אין אויסטראַליע קען מען פֿאַרעכענען סיר אייזעק אייזעקס, דער ערשטער דאָ געבוירענער גענעראַל גובערנאַטאָר און הויפּט ריכטער פונעם הויך-געריכט, סיר דזשאָן מאָנאַש אַ גענעראַל שעף קאָמאַנדיר פֿון די אויסטראַלישער און אַלירטע כוחות אין דער ערשטער וועלט קריג און סיר זלמן קאָהן, אַ פּראָמינענטער אַקאַדעמיקער און אויך אַ גענעראַל גובערנאַטאָר פֿון אויסטראַליע

די יידיש-רעדנדיקע קהילה

יידיש איז די שפּראַך פֿון דער מערהייט פֿון די אַשכּנזישע יידן פֿון מיזרח אייראָפּע. עס האָט זיך ‏אַנטוויקלט אַרום דעם טײַך ריין מיט אַן ערך 1000 יאָר צוריק ווי יידיש טײַטש, אַן אָרטיקער דיאַלעקט ‏איבערזעצונגס שפּראַך פֿאַר די הייליקע ספֿרים און פּירושים.‏  יידיש איז באַצײַכנט מיט ליבשאַפֿט אַלס מאַמע-לשון און באַנוצט זיך מיט דעם אַ-ב פֿון לשון-קדוש. די ‏מערהייט פֿונעם אינהאַלט קומט פֿון מיטל-הויך-דויטש מיט פֿיל ווערטער אויך פֿון אַלט העברעיש לשון-קודש, אַראַמעיש, סלאַווישע שפּראַכן, א.אַ.וו.‏  די ‏יידישע שפּראַך און קולטור האָט זיך פֿאַרשפּרײַט איבער דער וועלט נאָכן מיטל-עלטער ווען די יידן האָבן ‏אָנגעהויבן אַרויסוואַנדערן פֿון דייטשלאַנד און זיך באַזעצט אין פּוילן, די באַלטישע געגנטן, רוסלאַנד, ‏רומעניע, און שפּעטער די פֿאַרײַניקטע שטאַטן, אַרגענטינע און פּאַלעסטינע.‏  די יידישע שפּראַך און קולטור איז געווען אַ וויכטיקע פֿאַרבינדונגס מיטל פֿאַר די נאָך מלחמהדיקע יידישע אימיגראַנטן, ווי אויך פֿאַר די לעצטנס אָנגעקומענע יידן פֿונעם געוועזענעם ראַטן פֿאַרבאַנד

Upcoming Events

נאָענסטע אונטערנעמונגען
  • Regular Activities

    רעגולערע אַקטיוויטעטן